Miljoenenclaim inzake Beckham regeling en papieren emigratie Spanje

Een gerenommeerd accountants- en belastingadvieskantoor is door de Rechtbank Oost-Brabant d.d. 1 juli 2026 (ECLI:NL:RBOBR:2026:5234) aansprakelijk gehouden voor de gevolgen van een fiscale emigratiestructuur rondom de verkoop van een Nederlands supermarktbedrijf, dit ging om een toffe supermarkt in Venlo. Drie familie aandeelhouders verhuisden naar Spanje, traden op papier in dienst bij een Spaanse vennootschap en maakten gebruik van de zogenoemde Beckham-regeling. Vervolgens werd in 2017 meer dan € 40 miljoen aan dividend uitgekeerd. In 2021 wordt er door de Spaanse belastingdienst een onderzoek ingesteld. Conclusie: Beckham regeling is ten onrechte toegepast omdat dienstbetrekkingen waren gesimuleerd en onvoldoende feitelijk waren ingevuld. Gevolg was stevig, heffing in Spanje over de dividenduitkering en het wereldwijde inkomen en vermogen van de zussen (wat deels zal zijn vrijgesteld op grond van het belastingverdrag tussen Spanje en Nederland). Spanje heeft aanslagen met rente en boetes opgelegd en er loopt nog een strafrechtelijke procedure.

Volgens de Rechtbank wist de fiscale adviseur dat de zussen niet van plan waren opnieuw activiteiten te gaan ontwikkelen (zoals openen van een supermarkt in Spanje). Het enige doel was belastingvoordeel behalen. Een fiscalist moet niet meewerken aan een papieren structuur. Ook de zussen moeten deels de hand in eigen boezem steken, ze wisten namelijk precies hoe het zat.

Structuur via Luxemburg en Spanje

Voor het fiscale advies wordt even gepuzzeld. De vennootschappen worden verplaatst naar Luxemburg en de zussen zouden emigreren naar Spanje en aldaar gebruik maken van de gunstige Beckham regeling (tarief 24%).

Onderzoek Spaanse belastingdienst naar toepassing Beckham regeling

De Spaanse belastingdienst stelde jaren later dat de dienstbetrekkingen waren gesimuleerd en dat feitelijk geen werkzaamheden waren verricht. De Nederlandse rechtbank kwam tot het oordeel dat het advieskantoor de structuur niet alleen had geadviseerd, maar ook had vormgegeven en uitgevoerd, terwijl het wist of had moeten weten dat een reële arbeidsverhouding ontbrak.

De uitspraak laat zien dat een fiscaal aantrekkelijke emigratie niet kan worden gebaseerd op uitsluitend arbeidsovereenkomsten, loonstroken en formele inschrijvingen. Bij internationale belastingplanning moet de feitelijke werkelijkheid volledig aansluiten bij de juridische documentatie.

Verkoop van een Nederlands supermarktbedrijf en dan fiscaal advies inwinnen

De zaak begon met de verkoop van de onderneming en het vastgoed van een succesvol Nederlands supermarktbedrijf. De verkoopopbrengst bedroeg ongeveer € 45 miljoen. De opbrengst kwam grotendeels terecht in vennootschappen van drie familieaandeelhouders. De familie wilde de verkoopopbrengst uiteindelijk naar privé uitkeren en onderzocht hoe de belastingheffing over een toekomstige dividenduitkering kon worden beperkt. Daarbij werd een internationale structuur opgezet met vennootschappen in Nederland, Luxemburg en Spanje.

De belangrijkste stappen waren:

1. de aandeelhouders zouden naar Spanje emigreren;
2. zij zouden in dienst treden bij een Spaanse vennootschap;
3. zij zouden een beroep doen op de Spaanse Beckham-regeling;
4. na toekenning van die regeling zou een omvangrijke dividenduitkering plaatsvinden.

In februari 2017 werd uiteindelijk ruim € 40 miljoen dividend uitgekeerd. Aanvankelijk leek de structuur het beoogde resultaat te bereiken. Enkele jaren later startte de Spaanse belastingdienst echter een onderzoek naar de substance van de Spaanse vennootschap en de werkzaamheden van de aandeelhouders.

Wat houdt de Beckham-regeling in?

De Beckham-regeling is een bijzondere Spaanse belastingregeling voor bepaalde personen die naar Spanje verhuizen. De officiële naam is het bijzondere belastingregime voor naar Spaans grondgebied uitgezonden werknemers en andere kwalificerende personen, opgenomen in artikel 93 van de Spaanse inkomstenbelastingwet. Wie aan de voorwaarden voldoet, wordt fiscaal inwoner van Spanje, maar wordt gedurende een beperkte periode voor een belangrijk deel belast volgens de regels voor niet-inwoners.

De regeling kan daardoor bijzonder aantrekkelijk zijn voor personen met aanzienlijke buitenlandse vermogensinkomsten. Buitenlandse dividenden en vermogenswinsten vallen tijdens de regeling in beginsel buiten de reguliere Spaanse inkomstenbelasting, voor zover deze inkomsten niet als Spaans broninkomen worden aangemerkt. Arbeidsinkomsten worden daarentegen in beginsel wel in Spanje belast.

Onder de regeling geldt voor arbeidsinkomsten momenteel een tarief van:

• 24% over het inkomen tot € 600.000;
• 47% over het meerdere.

Voor Spaans beleggingsinkomen gelden afzonderlijke progressieve tarieven. Daarnaast wordt de Spaanse vermogensbelasting in beginsel alleen geheven over in Spanje gelegen vermogensbestanddelen.

Voorwaarden van de Beckham-regeling

Op grond van de huidige Spaanse wetgeving gelden in hoofdlijnen de volgende voorwaarden.

1. Geen Spaanse fiscale inwoner in de voorafgaande vijf jaren. De zussen van de supermarkt mochten in de vijf belastingjaren voorafgaand aan de emigratie geen fiscaal inwoner van Spanje zijn geweest. Hieraan wordt keurig voldaan. Onder de regeling die in de besproken procedure van toepassing was, gold nog een termijn van tien voorafgaande belastingjaren, maar dat maakt dus voor het fiscale verhaal niet uit.
2. Geen vaste inrichting in Spanje: De belastingplichtige mag in beginsel geen inkomen verkrijgen via een Spaanse vaste inrichting. Voor bepaalde kwalificerende ondernemers en hooggekwalificeerde professionals bestaan uitzonderingen.
3. Tijdige aanvraag: De regeling moet normaal gesproken binnen zes maanden na de start van de werkzaamheden of de registratie bij het Spaanse socialezekerheidsstelsel worden aangevraagd. Voor de liefhebber, aanvraag wordt gedaan via Modelo 149.
4. Beperkte looptijd: De regeling geldt voor het jaar waarin de persoon Spaans fiscaal inwoner wordt en de vijf daaropvolgende belastingjaren. De maximale looptijd bedraagt daarmee zes belastingjaren.
5. De verhuizing moet verband houden met een kwalificerende activiteit. De verhuizing naar Spanje moet worden veroorzaakt door een van de wettelijk aangewezen omstandigheden, waaronder:

• het aangaan van een echte arbeidsovereenkomst met een Spaanse werkgever;
• een detachering naar Spanje door een buitenlandse werkgever;
• bepaalde vormen van internationaal telewerken;
• de benoeming tot bestuurder van een vennootschap;
• het verrichten van een kwalificerende ondernemersactiviteit;
• werkzaamheden als hooggekwalificeerde professional voor een start-up of op het gebied van onderzoek, ontwikkeling en innovatie.

Het causale verband is essentieel. De belastingplichtige moet naar Spanje verhuizen vanwege de arbeid, bestuursfunctie of kwalificerende activiteit. Het is niet voldoende om eerst naar Spanje te verhuizen en daarna uitsluitend voor fiscale doeleinden een arbeidsovereenkomst op te stellen.

Beckham regeling op papier werkt niet, dus ging het mis

In de supermarktzaak waren arbeidsovereenkomsten opgesteld op grond waarvan de drie aandeelhouders bij een Spaanse vennootschap in dienst zouden treden. Ieder van hen zou een salaris van ongeveer € 50.000 per jaar ontvangen. Er is kennelijk niet of nauwelijks gesproken over de functieomschrijving, de werkzaamheden, het aantal uren, verantwoordelijkheden etc.

Uit interne correspondentie volgde bovendien dat de vennootschap vooral werknemers nodig had om de fiscale structuur te laten functioneren. De Spaanse vennootschap verrichtte nauwelijks zelfstandige bedrijfsactiviteiten en de aandeelhouders hadden feitelijk geen reguliere werkzaamheden uitgevoerd.

Toen vragen ontstonden over de werkzaamheden, werd alsnog een onderzoek naar Spaanse activiteiten ingesteld. Dat onderzoek was volgens de rechtbank niet door de aandeelhouders zelf verricht, maar door medewerkers van het buitenlandse accountantsnetwerk (zeg de buitenlandse vestiging van het accountantskantoor). Het document werd vervolgens gebruikt om richting de Spaanse belastingdienst de indruk te wekken dat wel degelijk werkzaamheden waren uitgevoerd.

Daarmee ontbrak niet alleen voldoende substance bij de Spaanse vennootschap. Ook de persoonlijke dienstbetrekkingen misten economische realiteit.

De Spaanse belastingwet kent een pittige regeling tegen gesimuleerde rechtshandelingen. Artikel 16 van de Ley General Tributaria bepaalt dat bij simulatie belasting wordt geheven op basis van de werkelijke rechtsverhouding en niet op basis van de door partijen gepresenteerde vorm. De Spaanse belastingdienst is best kritisch en kijkt simpel naar de feiten, voorbeelden hiervan zijn:

• de daadwerkelijk verrichte werkzaamheden;
• zakelijke correspondentie;
• agenda’s en urenregistraties;
• rapportages en concrete producten;
•  besluitvorming binnen de vennootschap;
• betaling en financiering van het salaris;
• de aanwezigheid van kantoorruimte, personeel en bedrijfsactiviteiten;
• de economische reden voor de arbeidsverhouding.

Wanneer de arbeidsverhouding uitsluitend bestaat uit een contract, loonstroken en socialezekerheidsregistratie, maar geen echte arbeid wordt verricht, kan Spanje de overeenkomst als gesimuleerd aanmerken. Het gevolg is dat de Beckham-regeling met terugwerkende kracht buiten toepassing kan blijven. De belastingplichtige wordt dan regulier belast over zijn wereldinkomen en kan daarnaast worden geconfronteerd met rente, boetes en mogelijk strafrechtelijke vervolging.

Fiscale gevolgen van het mislukken van de Beckham structuur

Wanneer de Spaanse regeling niet van toepassing is, kan het fiscale verschil enorm zijn. In de besproken zaak dreigde reguliere Spaanse belastingheffing over:

• de omvangrijke dividenduitkering;
• overig wereldwijd inkomen;
• het wereldwijde vermogen;
• belastingrente;
• fiscale boetes.

Daarnaast dreigden strafrechtelijke procedures wegens vermoedelijke belastingontduiking. De formele goedkeuring van de aanvraag voor de Beckham-regeling bood daarbij geen volledige bescherming. De Spaanse bestuursrechter heeft eerder geoordeeld dat een beschikking, registratie of verklaring van de Spaanse belastingdienst niet altijd het vertrouwen rechtvaardigt dat later geen inhoudelijk onderzoek meer mag plaatsvinden. Alleen een duidelijke en definitieve inhoudelijke standpuntbepaling over de relevante feiten kan onder omstandigheden gerechtvaardigd vertrouwen opleveren.

Nederlandse fiscale gevolgen van emigratie naar Spanje

Een emigratie naar Spanje betekent niet dat Nederland fiscaal onmiddellijk buiten beeld verdwijnt.  Bij een aandeelhouder met een aanmerkelijk belang wordt de emigratie op grond van artikel 4.16, eerste lid, onderdeel h, Wet inkomstenbelasting 2001 aangemerkt als een fictieve vervreemding van de aandelen. Nederland legt over de tijdens de Nederlandse woonperiode opgebouwde box 2-claim een conserverende aanslag op.  De conserverende aanslag voor een aanmerkelijk belang heeft geen reguliere vervaltermijn. Latere dividenduitkeringen, vervreemdingen of andere verboden handelingen kunnen leiden tot invordering van de aanslag.

De Hoge Raad heeft geoordeeld dat deze emigratieheffing betrekking heeft op de waardestijging die tijdens de Nederlandse belastingplicht is ontstaan. Het is daarom onjuist om te veronderstellen dat een emigratie naar een land met een gunstig dividendregime automatisch de Nederlandse box 2-claim laat verdwijnen. Bij de emigratie moet er wel worden gekeken naar de mogelijkheden die Nederland heeft, de belangrijkste zijn:

• of Nederland dividendbelasting mag heffen;
• welk verdragspercentage van toepassing is;
• of de invordering van de conserverende aanslag wordt geactiveerd;
• of sprake is van misbruik of verdragsmisbruik;
• waar de feitelijke leiding van de betrokken vennootschappen is gevestigd;
• of de vennootschappen na emigratie nog in Nederland belastingplichtig blijven.

Waar woont de aandeelhouder van de supermarkt fiscaal?

Voor een geslaagde emigratie is niet alleen uitschrijving uit Nederland nodig. Op grond van artikel 4 AWR wordt de fiscale woonplaats beoordeeld naar de omstandigheden. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad is beslissend of een duurzame band van persoonlijke aard met Nederland bestaat. Die band hoeft niet sterker te zijn dan de band met een ander land. Een persoon kan naar nationaal recht dus tegelijkertijd inwoner zijn van Nederland en van Spanje. In dat geval moet het belastingverdrag de dubbele woonplaats oplossen.

Aansprakelijkheid van het accountants- en belastingadvieskantoor

De Rechtbank Oost-Brabant oordeelde dat het advieskantoor niet had mogen meewerken aan een structuur waarin uitsluitend op papier aan de voorwaarden van de Beckham-regeling werd voldaan. Van een redelijk handelend en redelijk bekwaam belastingadviseur mag op grond van artikel 7:401 BW worden verwacht dat hij of zij

• de buitenlandse wetgeving (laat) onderzoeken,
• toetst of de feiten aansluiten bij de bedachte structuur,
• client waarschuwt voor gedoe (fiscale en strafrechtelijke risico's)

De adviseur had simpelweg (en expliciet) moeten meedelen dat het ontbreken van reële werkzaamheden kon leiden tot verwerping van de volledige regeling, belastingheffing over het wereldinkomen, boetes en strafrechtelijke vervolging. Als wij over Spaanse emigraties adviseren wordt door de klant een Spaanse adviseur benaderd die vervolgens de Spaanse onderdelen gaat onderzoeken. Wij begrijpen immers - op hoofdlijnen - de Spaanse wetgeving maar een lokale adviseur moet altijd - na overleg met de klant - bekijken wat de risico's in het buitenland zijn.

In deze casus hebben de zusjes ook wel een verantwoordelijkheid, immers ze wisten dat de geschetste werkelijkheid niet overeenkomt met de werkelijke feiten. Een volledige schadevergoeding is dus niet redelijk.

1. de feitelijke situatie na het onjuiste advies; en
2. de hypothetische situatie waarin een redelijk handelend adviseur correct had geadviseerd.

Hoe had de Spaanse structuur wél kunnen werken?

De Spaanse route was niet noodzakelijkerwijs onmogelijk. Het probleem was vooral dat de gepresenteerde arbeidsverhoudingen niet overeenkwamen met de feiten. Een verdedigbare structuur had minimaal de volgende kenmerken moeten hebben.

Werkelijke emigratie naar Spanje

De aandeelhouders hadden hun persoonlijke en economische leven daadwerkelijk naar Spanje moeten verplaatsen. Dat betekent onder meer:

• een duurzame woning in Spanje;
• feitelijk verblijf in Spanje;
• verplaatsing van het gezinsleven;
• Spaanse bankrekeningen, verzekeringen en registraties;
• beperking van de persoonlijke en maatschappelijke banden met Nederland;
• aantoonbare Spaanse fiscale residentie;
• zorgvuldige toepassing van het belastingverdrag Nederland-Spanje.

Een uitsluitend administratieve uitschrijving uit Nederland is onvoldoende.

Echte Spaanse werkzaamheden

De Spaanse vennootschap had een reële onderneming moeten exploiteren. Denk bijvoorbeeld aan:

• onderzoek naar uitbreiding van de supermarktformule in Spanje;
• aankoop of ontwikkeling van Spaans vastgoed;
• participaties in Spaanse ondernemingen;
• adviesactiviteiten voor retailbedrijven;
• vermogensbeheer met voldoende eigen organisatie, voor zover dit als actieve onderneming kwalificeert.

De aandeelhouders hadden vervolgens daadwerkelijk werkzaamheden moeten verrichten die pasten bij hun ervaring en salaris. Hierbij dus meer aandacht besteden functieomschrijvingen, zakelijke doelstellingen, concrete bevoegdheden, marktconforme beloning, agenda’s, urenregistraties, zakelijke e-mails, etc.  Vorenstaande kwam ook aan de orde bij een procedure in Madrid in 2025, hierin wordt keurig omschreven wat de praktische vereisten voor de Beckham regeling zijn.

Causaal verband met de verhuizing

De arbeidsverhouding of bestuursfunctie moet de reden zijn voor de verhuizing. Daarom moet vóór of rond de emigratiedatum een concreet en zakelijk besluit bestaan over de Spaanse bedrijfsactiviteiten, de functie van de aandeelhouder, de aanvang van de werkzaamheden, etc.

Een arbeidsovereenkomst die uitsluitend wordt opgesteld om toegang tot de Beckham-regeling te creëren, is onvoldoende.

Noot fiscaal jurist inzake emigratie DGA

De besproken uitspraak is geen oordeel dat de Beckham-regeling of internationale emigratieplanning op zichzelf ongeoorloofd is. De kern van het probleem was dat een fiscale werkelijkheid werd gepresenteerd die niet aansloot bij de feitelijke werkelijkheid. De nieuwe wetgeving in Spanje sinds 2026 stelt ook uitdrukkelijk dat theorie en werkelijkheid met elkaar moeten kloppen.

De belangrijkste les is eenvoudig: substance kan niet achteraf worden gecreëerd. Wie miljoenen aan belasting wil besparen, moet niet alleen de juiste overeenkomsten ondertekenen, maar ook jarenlang daadwerkelijk leven en handelen overeenkomstig die overeenkomsten.

Zijn er nog alternatieve emigratielanden voor de DGA

Spanje is een geweldig land en door de Beckham of Mbappe regeling soms ook fiscaal aantrekkelijk. Spanje is echter zeker geen belastingparadijs. In deze situatie (emigrerende DGA) had - mits theorie en werkelijkheid kloppen - ook gekeken kunnen worden naar andere landen. In alle gevallen zal Nederland voor de emigratie een conserverende aanslag opleggen. Het nieuwe (gunstige) woonland is dus met name interessant voor

• toekomstige waardestijgingen en verkoopwinsten
• erf- en schenkbelasting
• inkomsten na emigratie
• dividenden boven de Nederlandse claim
• Inkomsten uit buitenlandse effecten

Enkele voorbeeld emigratie landen:

1. Emigratie naar Cyprus: geschikt voor toekomstige dividenden en beleggingsinkomsten. Cyprus kent voor nieuwe inwoners een non domiciled regime (geen heffing over dividenden en rente). Bij een hoog inkomen blijft de lokale heffing beperkt. Malta heeft een redelijk gelijkende regeling.
2. Emigratie Griekenland: bij hoge buitenlandse inkomsten. Griekenland kent een speciaal regime (HNWI regeling), met een maximale heffing van € 100.000, investering in Griekenland is wel een vereiste. Bij een hoge dividenduitkering is dit Griekenland interessant.
3. Emigratie naar Zwitserland: passieve ondernemer met veel vermogen (aandachtspunt zekerheid voor conserverende aanslag i.v.m. emigratie buiten de EU).
4. Emigratie naar Italie: Italie kent ongeveer dezelfde regeling als Griekenland, edoch is sinds 2026 de forfaitaire belasting verhoogd tot € 300.000. Italie kent vrijwel geen erfbelasting.